Mknąc przez Japonię

Ostatnim miejscem, które odwiedziliśmy w Tokio, była Ginza. W tej dzielnicy znajduje się największe przejście dla pieszych w mieście. W jednej chwili na jezdnię wchodziło mnóstwo osób. Działo się tak, ponieważ zrobiono tam kilka przejść dla pieszych w jednym miejscu. Pasy biegły w prawo, w lewo, do przodu, a nawet w kilku miejscach się krzyżowały. Gdy zapalało się zielone światło dla pieszych, na ulicę wchodziło bardzo dużo osób i każda szła w inną stronę! Wyglądało to naprawdę niesamowicie.

 

W Tokio przemieszczaliśmy się metrem. Początkowo było to dla nas dosyć skomplikowane. Z czasem jednak doszliśmy do wprawy.

 

W wagonikach metra czasami  jest maksymalna liczba osób. W środku jest duszno, ludzie nie mają czym oddychać. Nie przeszkadza to jednak kolejnym osobom w wejściu. Osoby wsuwają się z boku przy drzwiach. Pomimo tego, że stoją obok siebie jak sardynki w puszce, wszyscy są bardzo wytrwali. Sieć pociągów, linii metra znakomicie funkcjonuje. Komunikacja w mieście działa bardzo precyzyjnie, a osoby z niej  korzystające,  skrupulatnie przestrzegają ustalonych zasad.

 Po zwiedzeniu Ginzy nadszedł czas ruszać w dalszą drogę.
Naszym następnym celem było Kioto, dawna stolica Japonii. Postanowiliśmy skorzystać z najszybszych, japońskich pociągów. Mowa oczywiście o Shinkansenach.

Pociąg mknął niezwykle szybko, a podróż przebiegała bardzo komfortowo. W środku  nie odczuwaliśmy ogromnej prędkości rozwijanej przez Shinkansena.  Wcale nami nie trzęsło, a pociąg gładko mknął po torach.

Shinkanseny są punktualne co do minuty. Na niezwykle czystych peronach, zatrzymują się co do centymetra zgodnie z wyrysowanymi na podłodze liniami. Tam gdzie napisany jest dany numerek, tam podjeżdża wagon z tą liczbą.

Pasażerowie w oczekiwaniu na pociąg ustawiają się w kolejkach i bez przepychania wsiadają do
wagonów.

 

 

 Po krótkim czasie opuściliśmy Tokio, minęliśmy górę Fuji i mknęliśmy dalej, wzdłuż pól ryżowych do Kioto.